கல்லறைத் தோட்டத்தில் ஓர் உயிரின் சாட்சி: செம்மணியின் பால் புட்டி.
கல்லறைத் தோட்டத்தில் ஓர் உயிரின் சாட்சி: செம்மணியின் பால் புட்டி.
தி. டிலக்சன்
யாழ்ப்பாணம் செம்மணி மனிதப் புதைகுழி... இலங்கை இனப் போராட்ட வரலாற்றில் ஆறாத வடுவாக நிலைத்து நிற்கும் ஒரு பெயர். வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாத சோகத்தையும் மூடி மறைக்கப்பட்ட உண்மைகளையும் சுமந்து நிற்கும் இந்த மண், அண்மைக் காலங்களில் மீண்டும் அகழ்வாராய்ச்சிகளுக்கு உட்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. ஒவ்வொரு அகழ்விலும் வெளிப்படும் எலும்புக்கூடுகளும், துணிக்கப்படாத மனித எச்சங்களும், இழைந்துபோன கனவுகளின் சாட்சிகளாக நம்மை உலுக்கி வருகின்றன. இந்த அலைகளில் குறிப்பாக ஒரு சிறு குழந்தையின் பால் புட்டி கண்டெடுக்கப்பட்டது வெறும் ஒரு பொருள் அல்ல; அது அநியாயமாகப் பறிக்கப்பட்ட ஓர் இளம் உயிரின் மௌன சாட்சியம். ஒரு தேசத்தின் மனசாட்சியைத் தட்டி எழுப்ப வந்திருக்கும் ஒரு குறியீடு.
1996 ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணம் இலங்கைப் படையினரின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்த பின்னர் அப்பகுதியில் இடம்பெற்ற சம்பவங்கள் தொடர்பாக பல மனித உரிமை மீறல் குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்தன. இந்தக் குற்றச்சாட்டுகளின் உச்சகட்டமாக 1999 ஆம் ஆண்டு இராணுவ சிப்பாய் சோமரத்ன ராஜபக்ச என்பவன் அளித்த வாக்குமூலத்தின் அடிப்படையில் செம்மணி சித்துப்பாத்தி இந்து மயானப் பகுதியில் மனிதப் புதைகுழிகள் இருப்பது வெளிச்சத்திற்கு வந்தது. ராஜபக்சவின் வாக்குமூலம் காணாமல் போன பல இளைஞர்கள் மற்றும் யுவதிகள் இங்கு புதைக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்ற அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது.
அகழ்வாராய்ச்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன பல எலும்புக்கூடுகள் மீட்கப்பட்டன. அவற்றில் இளம் பெண்கள் சித்திரவதை செய்யப்பட்டு கொல்லப்பட்டிருக்கலாம் என்பதற்கான தடயங்கள் இருந்தன. ஆனால் இந்த வழக்குகளின் விசாரணை மந்த கதியிலேயே நடைபெற்று பல சந்தேக நபர்கள் பிணையில் விடுவிக்கப்பட்டனர். பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நீதி மறுக்கப்பட்ட நிலையிலேயே ஆண்டுகள் கடந்தன.
பால் புட்டி: மௌனம் கலைக்கும் குழந்தைகளின் அழுகுரல்
காலம் ஒருபுறம் கடந்தாலும் செம்மணியின் துயரம் மக்கள் மனதை விட்டு நீங்கவில்லை. அண்மையில், செம்மணி சித்துப்பாத்தி மயானப் பகுதியில் மீண்டும் அகழ்வாராய்ச்சிகள் ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ளன. யாழ்ப்பாணம் நீதிவான் நீதிமன்றின் உத்தரவின் பேரில் சட்ட வைத்திய அதிகாரிகள் மற்றும் தொல்பொருள் திணைக்களத்தினர் மேற்பார்வையில் இந்த அகழ்வுப் பணிகள் நடைபெற்று வருகின்றன. இரண்டாம் கட்ட அகழ்வுப் பணிகளில் இதுவரை 80க்கும் மேற்பட்ட மனித எலும்புக்கூடுகள் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன. இவற்றில் பல குழந்தைகள், சிறுவர்கள் மற்றும் பெண்களின் எலும்புக்கூடுகளும் அடங்கும் என்பது பெரும் சோகத்தை வரவழைக்கிறது.
இந்த அகழ்வுகளின் போது கண்டெடுக்கப்பட்ட பல்வேறு சான்றுப் பொருட்களில், ஒரு சிறிய குழந்தையின் பால் புட்டி பெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியுள்ளது. பொம்மைகள், புத்தகப்பைகள், சிறுமிகளின் ஆடைகள், காலணிகள், கண்ணாடி வளையல்கள் போன்ற பொருட்களுடன், இந்த பால் புட்டியும் கிடைத்துள்ளது. ஒரு குழந்தையின் பால் புட்டி, ஒரு தாயின் அரவணைப்பையும், குழந்தையின் மழலைச் சிரிப்பையும், எதிர்காலம் குறித்த நம்பிக்கையையும் குறிக்கிறது.
ஆனால் செம்மணியில் கண்டெடுக்கப்பட்ட இந்த பால் புட்டி அநியாயமாகப் பறிக்கப்பட்ட ஒரு குழந்தையின் உயிரையும், அக்குழந்தையின் குடும்பம் அனுபவித்த சொல்லொணாத் துயரத்தையும் பறைசாற்றுகிறது. அந்த பால் புட்டி, ஒரு குழந்தைப் பருவத்தின் முடிவையும், ஒரு குடும்பத்தின் கனவுகளின் சிதைவையும் அழுத்தமாக உணர்த்துகிறது. இது வெறும் ஒரு தொல்பொருள் கண்டெடுப்பல்ல; இது ஒரு சமூகத்தின் கூட்டு மனசாட்சியை உலுக்கும் ஒரு சோக அத்தியாயம்.
அந்தப் பால் புட்டி, ஒரு குழந்தைப் பிஞ்சின் கைகளில் இருந்து நழுவி, அநியாயமாக அடக்கப்பட்டிருக்கும் புதைகுழியில் விழுந்திருக்க வேண்டும். ஒருவேளை, அந்தப் பிஞ்சு உயிர் பாலைப் பருகிக் கொண்டிருக்கும் போதே மிரட்டல்களுக்கும், இடிபாடுகளுக்கும் மத்தியில் அச்சத்தால் உறைந்து, தன் தாயின் மார்பை இறுக்கிப் பற்றிக்கொண்டு, கடைசியாகப் பாலை உறிஞ்சியிருக்குமோ? அல்லது பட்டினியால் துடித்து, ஒருதுளிப் பால் கிடைக்குமா என்ற ஏக்கத்தில் வெற்றுப் புட்டியை உறிஞ்சி, தன் சின்னஞ்சிறிய கண்களை மூடியிருக்குமோ? இந்த கேள்விகள் ஒவ்வொருவரின் மனதையும் சில்லிட வைக்கின்றன. ஒரு குழந்தையின் பால் புட்டி, அதுவும் ஒரு கல்லறைத் தோட்டத்தில், என்ன மாதிரியான அவலங்களின் சான்றாக இருக்க முடியும்? மனிதாபிமானம் மரணித்த ஒரு கணம் அது என்பதை எண்ணிப் பார்க்கையில் மனம் பதறுகிறது.
இந்த பால் புட்டி, சமூகத்திடம் சில கடுமையான கேள்விகளை எழுப்புகிறது:
இந்தக் குழந்தைகளுக்கு நீதி எப்போது கிடைக்கும்? இந்தச் சிறு குழந்தைகள் எந்தத் தவறும் செய்யாதவர்கள். அவர்களின் எதிர்காலம் ஏன் பறிக்கப்பட்டது? இந்த அநியாயங்களுக்குக் காரணமானவர்கள் ஏன் இன்னமும் சுதந்திரமாக இருக்கிறார்கள்?நாம் ஏன் மெளனமாக இருக்கிறோம்? இந்த அவலங்கள் மீண்டும் நடக்காமல் தடுக்க நாம் என்ன செய்தோம்? கடந்த காலத்தின் காயங்களை மறந்து மீண்டும் அதே தவறுகளைச் செய்யத் துணிகிறோமா?மனித உயிர்களின் மதிப்பு இவ்வளவுதானா? ஒரு குழந்தையின் பால் புட்டி ஒரு போரின் அடையாளமாக மாறும் அளவுக்கு மனித உயிர்களின் மதிப்பு குறைந்ததா? என்ற கேள்விகளை இது தொடுக்கின்றது.
தற்காலத்தில் செம்மணி மனித புதைகுழி தொடர்பான விசாரணைகள் தீவிரப்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன. ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் மனித உரிமைகளுக்கான ஆணையாளர் வோல்கர் டர்க் அண்மையில் அப்பகுதிக்கு வருகை தந்து அஞ்சலி செலுத்தியதுடன் பாதிக்கப்பட்ட மக்களை சந்தித்து நீதி பெற்றுத் தருவதாகவும் உறுதியளித்துள்ளார். இது சர்வதேச சமூகத்தின் கவனத்தை மீண்டும் செம்மணி நோக்கித் திருப்பியுள்ளது. எனினும், இலங்கை அரசாங்கம் இந்த விவகாரத்தில் நிதி ஒதுக்கீடு மற்றும் இதர வசதிகளை வழங்குவதில் தயக்கம் காட்டுவதாகவும் நீதித்துறை மட்டுமே அடுத்தகட்ட நடவடிக்கைகளைத் தீர்மானிக்கும் என்று கூறி நழுவுவதாகவும் விமர்சனங்கள் எழுந்துள்ளன. கடந்த காலங்களில் இதுபோன்ற வழக்குகள் நீர்த்துப்போன வரலாற்றை தமிழ்ச் சமூகம் கொண்டிருப்பதால் இந்த முறையாவது உண்மையான நீதி கிடைக்கும்மா என்ற சந்தேகம் மக்கள் மத்தியில் நிலவுகிறது. குறிப்பாக, காணாமல் போனவர்களின் உறவுகள் 16 வருடங்களுக்கும் மேலாக நீதிக்காகப் போராடி வருகின்றனர். செம்மணியில் கண்டெடுக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு எலும்புக்கூடும், ஒவ்வொரு பொருளும், அவர்களின் நீதிக்கான தேடலுக்கு வலு சேர்க்கின்றன. ஒரு வயது குழந்தை முதல் 15 வயது வரையிலான குழந்தைகள் குடும்பத்துடன் கொல்லப்பட்டு புதைக்கப்பட்டிருப்பது அகழ்வுப் பணிகளின் போது தெரிய வந்துள்ளது, இது மனதை உலுக்கும் அதிர்ச்சி சம்பவம்.
செம்மணியின் பால் புட்டி காலம் கடந்து நிற்கும் ஒரு சாட்சியாய் நாம் ஒவ்வொருவரிடமும் ஒரு கேள்வியை எழுப்புகிறது: "மனிதாபிமானம் எங்கே போனது? நீதி எப்போது கிடைக்கும்?" இந்த பால் புட்டி வெறும் ஒரு குழந்தையின் பால் புட்டி அல்ல. இது காணாமல் போன ஆயிரக்கணக்கான உறவுகளின் குரல். இது கண்ணீரும், ரணங்களும் நிறைந்த ஒரு வரலாற்றின் நினைவுச் சின்னம். இது இனி எந்த ஒரு குழந்தையும், எந்த ஒரு மனிதனும் இதுபோன்ற ஒரு கொடூரமான முடிவை சந்திக்கக்கூடாது என்பதற்கான ஒரு வலியுறுத்தல்.
இந்த ஒரு சிறிய பால் புட்டி ஒரு பெரும் அவலத்தின் வாயிலாக சமூகத்தில் ஒரு ஆழமான விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த வேண்டும். நமது எதிர்கால சந்ததியினர் இத்தகைய துயரமான வரலாற்றை அறிய வேண்டும். போரினால் ஏற்படும் வடுக்கள் வெறும் பௌதிக சேதங்கள் அல்ல; அவை தலைமுறை தலைமுறையாக நீடிக்கும் மனரீதியான காயங்கள் என்பதையும், நீதி கிடைக்காதவரை அமைதி நிலைக்காது என்பதையும் உணர வேண்டும். செம்மணியின் இந்த பால் புட்டி, நம் அனைவரையும் ஒரு சோக நிலைக்கு இட்டுச் செல்கிறது. இது வெறும் ஒரு பழைய பால் புட்டி அல்ல; இது நம் மனசாட்சியைத் தட்டி எழுப்பும் ஒரு அழுகுரல். கடந்த காலம் கண்முன் வந்து நிற்கும் நிமிடம் இது.
செம்மணியின் பால் புட்டி சர்வதேச சமூகத்திடம், மனித உரிமை அமைப்புகளிடம், அரசுகளிடம் ஒரு அழுத்தமான கோரிக்கையை முன்வைக்கிறது: இந்த மனித உரிமை மீறல்களுக்குப் பொறுப்பானவர்கள் தண்டிக்கப்பட வேண்டும். இத்தகைய கொடூரங்கள் மீண்டும் நிகழாமல் தடுக்கப்பட வேண்டும். பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உரிய நீதி கிடைக்க வேண்டும். இந்த சம்பவங்களை நாம் ஒருபோதும் மறக்கக்கூடாது. செம்மணியின் துயரம் நம் வரலாற்றின் ஒரு கறுப்பு அத்தியாயம் மட்டுமல்ல, அது எதிர்கால தலைமுறைகளுக்கான ஒரு பாடமும் கூட. அந்த பால் புட்டி நம் அனைவரின் மனசாட்சியையும் தட்டி எழுப்பி நீதிக்கான போராட்டத்திற்கு வலு சேர்க்கட்டும். அதன் மௌன அழுகுரல் நீதிக்கான பேரொலியாக மாறட்டும்.
"செம்மணியின் மண்ணில் உறங்கும் அந்த பால் புட்டி நீதி மறுக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு குழந்தையின் மௌன அழுகுரல் – மறவாதே மனிதனே!"
Comments
Post a Comment